در پژوهش حاضر، طبقه بندی زیست چینه نگاری سازند گورپی در طاقدیس سمند بر اساس نانوفسیل های آهکی بررسی شده است. ضخامت سازند گورپی در این محدوده، 197 متر و از شیل و مارن با توالی های آهک رسی تشکیل شده است. مطالعه نانوفسیل های آهکی به شناسایی 45 جنس و 96 گونه و طبقه بندی ترادف رسوبی در 11 بیوزون جهانی بر پایه پراکندگی نانوفسیل های شاخص منجر شد. باتوجه به بیوزون های شناسایی شده، رسوبگذاری سازند گورپی از زمان کامپانین میانی شروع شده و تا پالئوسن پسین (سلاندین) ادامه داشته است و گذر کرتاسه - پالئوژن به طور پیوسته در بخش بالایی سازند گورپی قرار دارد. با توجه به نبود بیوزون های نانوفسیلی NP2-NP4، یک ناپیوستگی در وقایع زیستی در بخش بالایی رسوبات دانین ثبت شده که همراه با شواهد رسوب شناسی است. در مقایسه با مطالعات پیشین که بر اساس فرامینیفرهای پلانکتونی انجام شده، انفصال رسوب گذاری در گذر کرتاسه - پالئوژن بر اساس زون های نانوفسیلی دیرهنگام تر بوده است و شرایط محیط رسوبی طی این مرز پیوستگی دارد.

شناسایی خاستگاه حفرات، بررسی ویژگی های آنها و نیز شناخت از چگونگی ارتباط آنها با یکدیگر در فابریک رخساره ها نقش اصلی را در تفکیک زون های مخزنی ایفا می کند. در این پژوهش با استفاده از داده های مغزه، مقاطع نازک، نمودارهای الکتریکی و داده های پتروفیزیکی در دسترس از 3 چاه موجود در میدان سرکان (چاه های 1، 2 و3)، توالی های سازند سروک در دو فاز میکروسکوپی و ماکروسکوپی مورد ارزیابی قرار گرفته اند. با بررسی مخزن در سه مرحلهء جداگانه (رسوبی، دیاژنزی و زمین ساختی)، چگونگی تکامل شبکه تخلخل مشخص شده و نقش هر یک از فرآیندها در شکل گیری مخزن سروک ارزیابی گردید. با انجام مطالعات رخساره ای، 5 رخساره شناسایی شده اند. با ارجاع به رخساره های استاندارد، سکوی رسوبی رمپ کم شیب برای رخساره های این مخزن پیشنهاد گردید. به دلیل شرایط عمیق در زمان رسوبگذاری، رخساره ها در بیشتر موارد گل پشتیبان و فاقد ویژگی های مخزنی بوده است. بررسی فرآیند های دیاژنتیکی و نیز مطالعه شکستگی ها در دو مقیاس کوچک و بزرگ بر مبنای مقاطع نازک (روش روابط بافتی)، مطالعات صحرایی، داده های مغزه و اطلاعات پتروفیزیکی نشان داد که ایجاد بخش های مخزنی توالی های سروک در این میدان در د رجهء نخست به سبب حضور شکستگی های کوچک تا بزرگ مقیاس بوده و در درجهء دوم، فرآیند های دیاژنزی به ویژه انحلال و دولومیتی شدن، کیفیت مخزنی را افزایش داده است. در نهایت 4 سیستم منفذی موثر شامل سیستم تخلخل حفره ای، سیستم تخلخل بین بلورین، سیستم تخلخل انحلال در راستای استیلولیت و سیستم تخلخل ریز شکستگی (مهمترین سیستم تخلخل مخزن سروک در میدان سرکان) مشخص گردید که میزان تولید مخزن سروک را در میدان سرکان کنترل می نمایند.

مقدمه: آنالیز خطواره ها پایه و اساس مطالعات ساختاری و تکتونیکی یک منطقه به شمار می روند. در این مطالعه، با استفاده از تصاویر Landsat، IRS و مدل های سایه ارتفاعی خطواره های موجود در زون گسلی سراوند- بزنوید، یکی از قطعات گسل اصلی جوان زاگرس در جنوب لرستان استخراج شد.هدف: هدف از این مقاله استخراج اتوماتیک خطواره های مرتبط با زون گسلی جوان اصلی زاگرس در جنوب لرستان و مقایسه آن با برداشت های صحرایی می باشد.روش بررسی: روش مورد استفاده در این مطالعه، استخراج اتوماتیک خطواره ها بود که بعد از روی هم قرار گیری تمام نقشه های تهیه شده، نقشه کلی از خطواره های منطقه تهیه گردید. با مطالعات صحرایی، مشخص شد که روندهای به دست آمده از نقشه کلی خطواره ها، مربوط به گسل های اصلی منطقه است.نتایج: روند های شمال خاور- جنوب باختر مربوط به گسل های امتداد لغز بین گسل های اصلی منطقه، روندهای شمال باختر- جنوب خاور مربوط به گسل سراوند- بزنوید و شکستگی های همراه با آن مثل گسل اسلام آباد است.نتیجه گیری: گسل سراوند- بزنوید و گسل اسلام آباد به ترتیب از نوع شگستگی های R و P در نتیجه برخورد صفحات عربی و ایران است.

سازند شهبازان با سن ائوسن میانی تا پسین بعد از فاز کوه زایی پیرنه، به دنبال پیشروی آب دریا در زیرپهنۀ لرستان و حوضۀ زاگرس چین خورده، نهشته شده است. لیتولوژی این سازند از دولومیت و آهک های دولومیتی با رنگ هوازدۀ سفید تا قهوه ای ضخیم‎ ‍لایه، متخلخل و دانه شکری تشکیل شده است. برش دارابی 289 متر، برش ماله ‎‍ کوه 269 متر، برش لنگر 7/309 متر و برش چناره 294 متر ستبرا دارند. در برش های دارابی، ماله کوه و لنگر مرز زیرین سازند شهبازان به صورت ناپیوسته بر توالی آواری سازند کشکان و با ناپیوستگی هم‎‍شیب در زیر سازند آسماری قرار دارد و تنها در برش چناره، مرز زیرین به صورت هم شیب بر سازند پاپده و با ناپیوستگی هم‎‍شیب در زیر سازند آسماری قرار دارد. براساس مطالعات رسوب شناسی در تاقدیس چناره، تاقدیس لنگر، تاقدیس پشت ‎جنگل (برش دارابی) و تاقدیس ماله کوه، 12 ریزرخساره شناسایی شد که در پنج محیط رسوبی (کمربند رخساره‎‍ای) شامل دریای باز A، سد B، لاگون C، محیط پهنۀ جزرومدی D و بالای جزرومدی F نهشته شده اند. انتشار روزن‎‍بران کف‎‍زی ائوسن سازند شهبازان، نشان می‎‍دهد که نهشته های کربناتۀ این سازند در شرایط گرمسیری تا نیمه گرمسیری و نورانی انباشته شده اند. حضور گستردۀ روزن‎‍بران کف‎‍زی بزرگ˓ جلبک‎‍های قرمز˓ خارپوست و حضورنداشتن مرجان های هرماتیپیک و جلبک های سبز، نشان دهندۀ رخسارۀ فورآلگال و هترو‎تروف است. این محیط ‎ها بخشی از یک پلاتفرم کربناتۀ نوع رمپ با شیب یکنواخت در قسمت‎‍های رمپ داخلی و میانی اند.

طرح مدیریت پارک های ملی دربرگیرنده برنامه ها و راهکارهایی است که نحوه اداره پارک را در قالب حفاظت و بهره برداری مدنظر قرار می دهد. تحقق اهداف پارکداری در درازمدت مستلزم انجام فرآیند زون بندی و تدوین برنامه های مشخص هر زون می باشد. پارک ملی کویر با مساحتی معادل 419613 هکتار در 50 کیلومتری جنوب شرقی شهر تهران واقع شده است و به عنوان نمونه بارزی از اکوسیستم های خشک و بیابانی زیستگاه گونه های با ارزشی همچون یوزپلنگ، گورخر، جبیر، هوبره و ... است. در این مطالعه شناسایی منابع اکولوژیکی و اقتصادی - اجتماعی به عنوان گام نخست فرآیند منجر به تهیه نقشه های منابع پایه (مقیاس 1:50000) شد. فرآیند نقشه سازی با استفاده از داده های منابع اکولوژیکی پایدار، مبتنی بر روش تجزیه و تحلیل سیستمی منجر به شناسایی 863 یگان زیست محیطی شد و با استفاده از مدل های اکولوژیکی ویژه پارکداری، توان یگان ها برای زون های هفت گانه ارزیابی شد. سپس اولویت بندی و ساماندهی زون ها بر اساس اهداف مدیریت پارک های ملی انجام شد و در پایان نقشه زون بندی به مثابه موزاییکی از واحدهای همگن برنامه ریزی و مدیریت به دست آمد و با تدوین برنامه های کوتاه مدت، نحوه اجرای فعالیت زون ها و روند مدیریت پارک ملی کویر در جهت کاهش تضاد بین بهره برداری و حفاظت در درازمدت مشخص شد. نتیجه مطالعه حاکی از آن است که زون اندوختگاه بازداشته (امن) 15.95 درصد از پارک ملی کویر را پوشش می دهد و زون های حفاظتی 33.63 درصد، تفرج متمرکز 7.82 درصد، بازسازی 1.27 درصد، استفاده ویژه 2.47 درصد و تاریخی فرهنگی 3.01 درصد از سطح پارک را به خود اختصاص داده اند.

زون بندی کوششی است هدفمند که به منظور تشخیص و تفکیک زونها، براساس معیارهای حفاظت از منابع (فیزیکی و زیستی) و انجام توسعه متناسب با آن انجام می شود که در پایان منجر به تدوین برنامه فعالیتهای هر زون می گردد. پارک ملی گلستان (اولین پارک ملی در ایران) با مساحتی معادل 91895 هکتار در شمال شرقی کشور و در مرز سه استان گلستان، سمنان و خراسان واقع شده است.در فرآیند زون بندی پس از شناسایی منابع اکولوژیکی و اقتصادی – اجتماعی (در مقیاس1:50000) با تجزیه و تحلیل و جمع بندی داده های اکولوژیکی (مبتنی بر رهیافت سیستمی) 775 واحد زیست محیطی در منطقه تفکیک گردیدند، سپس با تهیه مدلهای اکولوژیکی ویژه پارکداری و از مقایسه آنها با توان اکولوژیکی یگانهای زیست محیطی، این یگانها برای زونهای هشت گانه مورد ارزیابی قرار گرفتند. در نهایت، اولویت بندی و ساماندهی زونها به شیوه رایج آن در ایران انجام گرفت و در نهایت نقشه زون بندی به عنوان واحدهای برنامه ریزی در پارک ملی گلستان تهیه گردید و با تدوین برنامه ها (در دو سطح درازمدت و کوتاه مدت) نحوه اجرای فعالیتهای زونها و روند مدیریت جامع پارک ملی گلستان مشخص شد.نتیجه مطالعه حاکی از آن است که در منطق مورد مطالعه زونهای امن 49.43%، حفاظتی 35.05%، تفرج گسترده 4.58% تفرج متمرکز 54%، بازسازی 9.91%، استفاده ویژه 0.11 درصد تاریخی-  فرهنگی 0.38% و سپر (توام با دو زون حفاظتی و بازسازی) 5.69% وسعت پارک را به خود اختصاص داده اند.